بعد از سالها ...

بعد از سالها دلم هوای اینجارو کرده... نمیدونم الانم کسی پیدا میشه که وبلاگ بخونه یا پست بذاره ... خیلی بعید میدونم کسی پیدا بشه و دلتنگی منو با من مرور کنه.. 

غم ها مثل همیشه مهمان دل منند. روزگار گشته و گشته و من همون دختر مغموم گذشته های تلخم.. نه  ! حالا زنی یا مادری مغموم و اندوهگین که ژرفای درونش اتشی موج میزنه و گه گداری اشکهای جاریش به این اتش خاموش نشدنی خنکایی میبخشه...

همین امشب بود روی مبل نشسته بودم و دلتنگ و ناخوداگاه اشکم جاری شد.. پسرم دورتر از من پرسید مامان چرا گریه کردی تعجب کردم چطور میشه پسر سه ساله م از فاصله دور متوجه گریهپنهانی از سر دلتنگی من بشه و مرد سی و هشت ساله من نفهمه..؟ 

به یاد گذشته

یک نثر ساده برای دلم... سرو دلخسته ی من!
امشب رفيق جان جانيت می گفت ببين چيزی براش نگذاشتی طفلکی می رود بهانه از گذشته های دور پيدا می کند می گردد به زور شاهدی می سازد تو را منفور پيدا می کند. 
هفت سال تا بخواهی خورشید در قلبم شکفته با دست های تو تصویر در ذهنم به یادگار مانده با صدای تو اکسير به جانم نشسته با نفس های تو می توانم زندگی کنم هزار سال با همین ثروت بی کران.
گفتی نمی خواهمت دلی شکست لبخندی پايان يافت کودکی مرد به دل نگير تو زندگی کن و لذت ببر بگو که خوشبختی از چشمهات پروانه می بارد ضمانت خورشید به تمامی از آن تو.
گاهی آدم حواسش پرتاب می شود يادش می رود بگويد «هروقت دلتنگ تو باشم برای چشمهام سيب می خورم.» یکباره بی دليل می گويد: «لياقتم را نداری برو بمیر.» گل قشنگم مگر خانه سازی بر آب می شود؟
هفت سال سراسيمه به هر فروشگاهی سر کشيدم تا قامتت را در لباسی زنده کنم گاه بودی گاه ناچار می شدم دلتنگ تو در خيالم يکی يکی لباسها را برازنده کنم.
حالا در سایه های سنگ یکی به قامت خودم تراش می دهم در هراس خواب کنده می شوم مدام کابوس نشسته کنارم اين کودک تنها و گمشده جهان دبنگ را بدرقه می کند.
عباس معروفی

---

گاهی هیچی جای خیلی چیزارو نمیگیره ...

" />

و باز بهار

زندگی همچنان ادامه دار و پر فراز و نشیب و بی وقفه در حال گذر

من سوت و کور و امیدوار و آرزومند و سبکبال 

××××

در دل من چیزیست مثل یک بیشه نور

مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت

بروم تا سرکوه

دورها آواییست که مرا می خواند ...